Pozwolenie zintegrowane

Pozwolenie zintegrowane jest instrumentem formalno – prawnym wprowadzonym do prawa unijnego Dyrektywą Rady Nr 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom ich kontroli (Dz.Urz.UE L z 1996 r. Nr 257, str. 26-40, z późn. zm.) zwaną Dyrektywą IPPC (Integrated Pollution Prevention and Control – Zintegrowanego Zapobiegania i Ograniczania Zanieczyszczeń). Do prawodawstwa polskiego przepisy Dyrektywy IPPC przetransponowane zostały ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.)


Celem wprowadzenia pozwoleń zintegrowanych jest optymalizacja i minimalizacja zanieczyszczeń (substancji i energii) wprowadzanych do środowiska widzianego jako całość, w związku z wybranymi rodzajami działalności, której ze względu na rodzaj i skalę mogą powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych lub środowiska jako całości. Prowadzenie wskazanych w prawie instalacji , dla których wymagane jest uzyskanie pozwolenia zintegrowanego, bez takiego pozwolenia jest zabronione.


Listę instalacji których prowadzenie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego zawiera załącznik nr I do Dyrektywy 96/61/WE. Obowiązek ten dotyczy każdej nowej instalacji oddawanej do użytku. Dla instalacji istniejących w dniu wejścia w życie przepisów Dyrektywy IPPC należało uzyskać pozwolenia zintegrowane do dnia 30.10.2007 roku. W przypadku wprowadzania tzw. istotnej zmiany , która może powodować wzrost negatywnego oddziaływania na ludzi i środowisko konieczne jest każdorazowo wcześniejsze dostosowanie warunków pozwolenia do zmienionych okoliczności, względnie uzyskanie pozwolenia zintegrowanego, jeżeli wprowadzana zmiana spowoduje, iż spełnione będą kryteria kwalifikujące instalację jako wymagającą uzyskania pozwolenia zintegrowanego.


Obowiązek uzyskania/posiadania pozwolenia zintegrowanego dotyczy prowadzących instalację wymienione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2002 r. Nr 122, poz. 1055).

Prowadzący instalacje odpowiadające kryteriom z ww. rozporządzenia (Dz.U. z 2002 r. Nr 122, poz. 1055) zobowiązani są posiadać pozwolenie zintegrowane obejmujące wszystkie aspekty wpływu na środowisko w zależności od prowadzonej działalności. Pozwolenie zintegrowane zastępuje następujące decyzje / pozwolenia:

  • na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;
  • na wytwarzanie odpadów;
  • na pobór wód,
  • na odprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi.

Posiadanie pozwolenia zintegrowanego nie zwalnia natomiast z obowiązku uzyskania pozwolenia wodno-prawnego na wprowadzanie do kanalizacji zewnętrznej ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego

Zintegrowane podejście do określania w pozwoleniu warunków korzystania ze środowiska widzianego jako całość, polega w praktyce na zastąpieniu cząstkowych pozwoleń na wprowadzanie substancji lub energii do poszczególnych komponentów środowiska, jednym dokumentem. Pozwolenie ma zatem obejmować całość oddziaływań na środowisko, a więc wszystkie emisje substancji i energii, wykorzystywane surowce i zapotrzebowanie na energię, a także pobór wody i sytuacje odbiegające od normalnych. Zgodnie z przepisami polskiego prawa instalacje położone na terenie jednego zakładu obejmuje się co do zasady jednym pozwoleniem zintegrowanym, jednak prowadzący na danym terenie kilka instalacji może wystąpić z wnioskiem o wydanie dla nich odrębnych pozwoleń, ale także włączyć do pozwolenia zintegrowanego instalacje, które same w sobie takiego pozwolenia nie wymagają (art. 203 ustawy Prawo ochrony środowiska).

Determinantą do uzyskania pozwolenia zintegrowanego jest spełnienia najważniejszego wymogu, jakim jest dostosowanie się do wymagań najlepszych dostępnych technik (BAT), w tym optymalizacja działania w celu zapewnienia wysokiego stopnia ochrony środowiska jako całości, unikanie ochrony jednego komponentu środowiska kosztem zwiększenia zanieczyszczenia drugiego, zapobieganie lub skuteczne ograniczanie wprowadzania do środowiska substancji lub energii oraz nie pogarszanie stanu środowiska w znacznych rozmiarach i nie powodowanie zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, jak również zapewnienie zgodnie z art. 188 ustawy POŚ, że emisja w warunkach normalnego funkcjonowania instalacji, nie będzie większa niż wynikająca z prawidłowej eksploatacji instalacji, dla poszczególnych wariantów funkcjonowania.

Istotnym warunkiem dla uzyskania pozwolenia jest również spełnianie przez instalacje warunków emisji, które powinny mieścić się w granicach specjalnie określonych standardów emisyjnych, nazwanych w Dyrektywie IPPC granicznymi wielkościami emisyjnymi (Graniczne wielkości emisji).

Wymóg stosowania dla instalacji najlepszej dostępnej techniki (BAT) odróżnia pozwolenie zintegrowane od innych pozwoleń na wprowadzanie do środowiska substancji i energii, jakkolwiek należy zauważyć, że zgodnie z wymogami art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska, każda nowo uruchamiana lub zmieniana w sposób istotny instalacja powinna spełniać określone wymagania, które bierze się pod uwagę przy określaniu wymogów BAT, także w przypadku, gdy taka instalacja nie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego.

Podstawą do wszczęcia procedury wydania pozwolenia zintegrowanego jest wniosek prowadzącego instalację.

Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien spełniać wymagania szczegółowe określone w art. 184 i 208 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz uwidaczniać całościowe podejście zakładu do ochrony środowiska realizowane m.in. poprzez zastosowanie najlepszych dostępnych technik (ang. Best Available Techniques – BAT) (Najlepsze dostępne techniki BAT).

Organem ochrony środowiska właściwym do wydania pozwolenia zintegrowanego jest starosta, lub marszałek województwa w przypadku przedsięwzięć klasyfikowanych jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko.

Pozwolenie wydawane jest na czas określony, nie dłuższy niż 10 lat.

Pozwolenie dla instalacji, dla której uzyskuje się pozwolenie po raz pierwszy powinno być wydane przed upływem 6 miesięcy, a w przypadku konieczności zmiany warunków pozwolenia w związku z zamiarem wprowadzenia istotnej zmiany warunków funkcjonowania instalacji przed upływem 4 miesięcy do daty złożenia stosownego wniosku.

Organ odpowiedzialny za wydanie pozwolenia lub decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu.

Zgodnie z art. 186 pkt 4 organ właściwy do wydania pozwolenia ma obowiązek odmówić jego wydania, jeżeli:

  • nie są spełnione wymagania najlepszych dostępnych technik, o których mowa w art. 204 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, a także jeżeli zachodzą przesłanki odmowy określone w art. 18 ust. 3 pkt 1 i 2 lub art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach;
  • eksploatacja instalacji lub urządzenia powodowałaby przekroczenia standardów emisyjnych i/lub oddziaływanie instalacji lub urządzenia powodowałoby ryzyko pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.a także jeżeli byłoby to niezgodne z:
  • wojewódzkimi, powiatowymi i gminnymi programami ochrony środowiska;
  • programem ochrony powietrza;
  • programem ochrony środowiska przed hałasem.

Organ właściwy do wydania pozwolenia co najmniej raz na 5 lat dokonuje analizy wydanego pozwolenia zintegrowanego. Analiza przeprowadzana jest gdy nastąpiła zmiana w najlepszych dostępnych technikach pozwalająca na znaczne zmniejszenie wielkości emisji bez powodowania nadmiernych kosztów oraz jeśli wynika to z potrzeby dostosowania eksploatacji instalacji do zmian przepisów o ochronie środowiska.

Jeśli instalacja nie będzie należycie eksploatowana, będzie stwarzała zagrożenie pogarszania stanu środowiska lub zdrowia i życia ludzi, wówczas pozwolenie będzie niezwłocznie cofane lub ograniczane bez odszkodowania.

Warunkiem rozpatrzenia wniosku jest tzw. opłata rejestracyjna ponoszona przez składającego wniosek zgodnie z postanowieniami art. 210 ustawy Prawo ochrony Środowiska. Ma ona charakter dodatkowy, gdyż wnoszona jest obok opłaty skarbowej (środki z niej pochodzące mają służyć określonym celom). Uiszczenie opłaty rejestracyjnej jest warunkiem rozpatrzenia wniosku. Wysokość opłaty, która nie może być wyższa niż 3 000 Euro określa stosowne Rozporządzenie Ministra Środowiska. W świetle postanowień Kodeksu Postępowania Administracyjnego, złożenie wniosku bez dowodu uiszczenia opłaty rejestracyjnej traktowane jest jako uchybienie formalne – zgodnie z art. 64 § 2 KPA organ wezwie do uzupełnienia braku w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W zależności od rodzaju prowadzonej instalacji oraz substancji wprowadzanych do środowiska prowadzący instalację zobowiązany jest także ponosić opłaty z tytułu korzystania ze środowiska, podmiot wnioskujący o pozwolenie uiszcza opłaty za czynności urzędowe związane ze złożeniem wniosku tj.: opłaty skarbowe oraz jak w przypadku starania się o pozwolenie zintegrowane ww. opłaty rejestracyjnej.

Znajdziesz nas również na: